Frank Roor

prag·ma·tisch
bn, bw gericht op feiten, inspelend op de praktijk; zakelijk

Pragmatisch vind ik echt een geweldig woord. Als je met Internet bezigt bent, móet je eigenlijk wel zo ingesteld zijn: inspelend op de praktijk. Ik ben sowieso van mening dat je veel dingen niet kan plannen. De meeste voorspellingen komen toch nooit uit.

Bij het bouwen van een website moet je dus uiterst pragmatisch zijn. Ik vind dat een kick-ass-huge plan schrijven niet werkt. Gelijk beginnen met schetsen en uitproberen, dát werkt. Geen grote projecten verzinnen, maar alles opdelen in kleinere onderdelen. Eerst dit lanceren, dan dat. Hooguit zet ik het één en ander op papier. Op zo min mogelijk A4′tjes, het liefst maar één. Gelijk schetsen dus. Daarna wat designen en de boel zo snel mogelijk werkend maken. Het hoeft nog niet perfect te zijn. Die paar design dingen komen later wel. Gelijk de gebruikers laten testen. Wat vindt men ervan? Werkt het zoals verwacht? Lost het bepaalde problemen op?

Alle positieve reacties die je ontvangt stimuleren je om verder te bouwen. Daarnaast zorgen de op- en aanmerkingen ervoor dat je website/app beter wordt. Deze feedback uit de praktijk had je nooit zelf kunnen verzinnen in een groot plan. Niemand had dit kunnen voorspellen. Gebruikers bepalen of iets wel of niet werkt. Dat übermooie plan had een hel geweest om uit te voeren. Het was zó’n grote klus. De deadline zou bij een dergelijk project meerdere malen verschoven zijn. “Een aantal onderdelen vielen toch tegen bij de ontwikkeling”, zeggen de programmeurs dan. Ik gok eerder dat het met motivatie te maken had.

De pragmatische manier van denken levert af en toe hilarische momenten op. Je komt onderweg veel mensen tegen die het liefst zo moeilijk mogelijk denken, veel meetings en conference calls houden, ellendig lange plannen schrijven en uiteindelijk niks relevants uitvoeren. Een beetje het type ‘social-media-en-online-communicatie-slash-pr-expert’ zeg maar (no offence). Zo ook die ene keer bij een kennismakingsgesprek bij een bedrijf dat op zoek was naar een websitebouwer.

Het bedrijf had net een Online Marketeer aangenomen waar we een afspraak mee hadden. Op het eerste gezicht zag ze er vriendelijk uit, maar al snel bleek deze dame haar op haar tanden te hebben. Nadat we de eerste drie woorden uitgesproken hadden, kwamen haar klauwen al dichter bij. “Jullie doen dus geen strategie?”, vroeg ze verbijsterd. We moesten snel iets proberen om te ontsnappen: “wat versta je onder strategie?” Al snel bleek dat er grootse plannen verwacht werden.

Plannen op papier welteverstaan. Voordat er gebouwd ging worden, was de eerste fase een maandenlang strategietraject. Haar klauwen raakten inmiddels onze neuzen. We vertelden verder over onze aanpak. Het woord pragmatisch kwam vaak uit onze mond. Al vrij vlot zagen we het achterste van haar tong. We zijn langs haar harige tanden gevlogen en volledig verscheurd. Wat een beest. Ik heb nog nooit zo’n onplezierig gesprek gehad. Bij alles wat we zeiden werd een weerwoord gegeven. Niks was goed. Zij was geweldig. Wat een trut. We zijn beleefd gebleven en verbijsterd weggereden. Al snel veranderde de verbijstering in een brede glimlach op onze gezichten.

Het is nu iets meer dan een half jaar geleden en we kunnen op LinkedIn zien dat de bewuste dame bij een ander bedrijf werkt. Haar functie luidt: Allround Online Marketeer. Ze is dus in ieder geval ‘allround’ geworden in de tussentijd! Het bedrijf heeft nog steeds dezelfde baggerwebsite als toen. Ik gok dat niemand in het bedrijf nu met de nieuwe website bezig is.